woensdag 16 januari 2019

Kinderopvang, waarom is het soms zo lastig?



Het is alweer tijd om aan het werk te gaan, mijn verlof zit er alweer op. Natuurlijk mag ik absoluut niet klagen, want de tijd dat ik vrij ben geweest is echt enorm. Maar werken betekend ook je kind naar de kinderopvang of een andere vorm van oppassen. Gevoelens, gedachten en nog veel meer deel ik met jullie.



De één heeft er totaal geen problemen mee om zijn of haar kind naar de opvang te brengen en de ander juist wel weer meer. Ik ben één van de personen die er best wat moeite mee heeft, maar waarom eigenlijk.

De proefochtend vond ik al niet heel moeilijk. Ik vond het absoluut spannend en ik heb ook wel een traantje gelaten toen ik weer in de auto zat. Maar dit had ik op dat moment helemaal niet van mijzelf verwacht. Ik had er wel zin in even tijd voor mijzelf. Zo voelde het ook op dat moment, tot dat ik thuis kwam. Het voelde leeg en raar en ik miste mijn kleine man enorm. Gelukkig ging de tijd lekker snel, toen ik ben gaan tekenen en kon ik hem om kwart over 11 alweer ophalen.

Maar toen kwam de eerste keer. Vanaf de avond ervoor voelde ik mij niet fijn. Maar waarom voel ik me eigenlijk niet fijn, zijn het mijn eigen gevoelens of zijn het de gedachten (die ik in mijn hoofd haal) van anderen. Na het brengen van onze zoon naar de opvang kwam ik thuis, flink in tranen. Dat was ik voordat ik hem weg had gebracht ook al enorm. In mijn hoofd weet ik dat hij het daar super heeft, hij heeft zo goed als hetzelfde ritme als thuis en zal enorm veel nieuwe dingen leren. Dus alleen maar positieve dingen. Waar het aan ligt zijn twee dingen loslaten en een soort van taboe wat er op heerst. Over het loslaten ga ik in een ander artikel verder op in. Maar het taboe wat er op kinderopvang heerst.

We leven helaas niet meer in de tijd, dat we kunnen rond komen van één loon. Dat doen we natuurlijk ook zelf door bijvoorbeeld het kopen van huizen op meerdere lonen en de leefstijl die we hebben. Toch krijg ik het gevoel dat er gedachten in de ronde gaan. Dit is absoluut niet bij mijn naaste mensen die heel dicht bij mij staan, maar meer in het bredere perspectief. Gedachten die door mijn hoofd spoken lopen echt uiteen, maar waarom. Diep van binnen voelt het goed om mijn zoon naar de kinderopvang te brengen, maar dan komt de volgende gedachten alweer 'het is nog maar een baby'. Het is makkelijk om je kind van 2 of 3 naar de opvang te brengen dan een baby. Maar waarom denk ik dan weer, beide hebben hun handleiding op hun eigen manier en met beide komt het allemaal weer goed.

Deze gedachten moeten we loslaten. Natuurlijk wil je het liefst de hele week voor je kind zelf zorgen, maar dat doe je ook door af en toe de zorg uit handen te geven. Op dat moment denk je even aan jezelf, aan je sociale leven en je werk. Even je gedachten op wat anders, even niet je druk hoeven te maken over het slecht slapen van je baby en even genieten.

Daarom dit ...

Ik heb zin om te werken en het is goed om je kind naar de kinderopvang of andere vorm van oppas te brengen. Naast dat onze zoon twee dagen naar de kinderopvang gaat, zal mijn moeder ook nog één dag in de week oppassen. Hij zal hier enorm van gaan leren, zal hierdoor kunnen opkijken naar andere kinderen en daar alleen maar meer en beter door ontwikkelen. Ik mag best trots zijn op dat ik die doe en jij ook! Er zullen velen van jullie zijn die zich hier niet in herkennen of stiekem wel maar dit niet laten zien aan hun omgeving. Haal hier je motivatie uit en GENIET!

Liefs, Daniëlle


1 opmerking: